Φοιτητική στέγη: Η «Οδύσσεια» μιας 22χρονης στην Αθήνα - Αυξήσεις έως 75%, ενοίκια έως και 800 ευρώ

Παρά το γεγονός ότι είναι ένα ζήτημα που βρίσκεται σταθερά στο επίκεντρο τα τελευταία χρόνια, με βάση τις τελευταίες έρευνες, συνεχίζονται οι αυξήσεις στις τιμές των ενοικίων, με αποτέλεσμα να θεωρείται σχεδόν δεδομένο για έναν φοιτητή που προέρχεται από την περιφέρεια ή πηγαίνει να σπουδάσει σε μια άλλη πόλη από αυτή που μεγάλωσε, ότι θα υποχρεωθεί να εργαστεί για να αντεπεξέλθει στο κόστος διαβίωσης.

Σύμφωνα με τον Θέμη Μπάκα, πρόεδρο του Πανελλαδικού Δικτύου E-Real Estates, το μέγεθος του χάσματος σε σχέση με παλαιότερες περιόδους, αποτυπώνεται στη σύγκριση με όσα ίσχυαν πριν μία δεκαετία. «Εγώ θα σας αναφέρω ότι από το 2017 έως και σήμερα, καταγράφουμε μία αύξηση στις ζητούμενες τιμές ενοικίασης σε ακίνητα που είναι κατάλληλα για φοιτητές, η οποία αγγίζει περίπου το 75%», δηλώνει στο Orange Press Agency.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα καταγράφεται σε περιοχές παραδοσιακά φοιτητικές, αλλά και τουριστικές, «δηλαδή περιοχές όπως είναι η Καλαμάτα, τα Χανιά, η Ρόδος και η Κέρκυρα».

Σε ό,τι αφορά την Αθήνα, ο κ. Μπάκας ακτινογραφεί την κατάσταση ως εξής: «Αυτή τη στιγμή τα σπίτια που είναι έως και 50 τετραγωνικά, άνω του πρώτου ορόφου, κατάλληλα για φοιτητές, 7 στα 10 έχουν ζητούμενο μίσθωμα άνω των 500 ευρώ, εκ των οποίων τα 4 πάνω από 600 και τα 2 πάνω από 700 ευρώ τον μήνα. Επομένως ακόμη και σε περιοχές της Αθήνας, αν εξαιρέσουμε, το Κολωνάκι, το Μετς και το Παγκράτι, βλέπουμε ότι το μεσοσταθμικό ζητούμενο μίσθωμα κυμαίνεται μεταξύ 500 και 550 ευρώ και αγγίζει ακόμη και τα επίπεδα των 600-650 ευρώ ανάλογα την περιοχή και την κατάσταση του ακινήτου».

Ενοίκια 750 ευρώ για 35 τετραγωνικά σπίτι

Η παρούσα συνθήκη δεν αφήνει ανεπηρέαστη ούτε τις περιοχές που συνήθιζαν να είναι φιλικές και προσιτές για τους σπουδαστές: «Τώρα, αυτή τη στιγμή στου Ζωγράφου, μια κατεξοχήν φοιτητική περιοχή, βλέπουμε ότι για ένα σπίτι το οποίο είναι έως 35 τετραγωνικά το κόστος για να το μισθώσει ένας φοιτητής κυμαίνεται από 400 ευρώ έως και 750 ευρώ αν το σπίτι αυτό είναι ανακαινισμένο, επιπλωμένο και με το σύνολο των οικοσκευών. Ενώ σε σπίτια τα οποία είναι 40-50 τετραγωνικά μέτρα, δηλαδή μικρά δυαράκια, το ενοίκιο ξεκινάει από 480 ευρώ και αγγίζει ακόμα και τα 800 ευρώ αν το σπίτι αυτό είναι ανακαινισμένο, επιπλωμένο και με το σύνολο των οικοσκευών».

Εντυπωσιακό είναι επίσης κατά τον Θ. Μπάκα, το γεγονός ότι σε άλλοτε οικονομικές περιοχές, όπως η πλατεία Βικτωρίας, είναι ανάλογα δύσκολο να βρεθεί φθηνή κι αξιοπρεπής στέγη. «Στην Πλατεία Βικτωρίας, αυτή τη στιγμή, πάλι για ένα σπίτι 40-50 τετραγωνικά μέτρα, οι τιμές ξεκινάνε από 550 ευρώ και αγγίζουν ακόμα και τα 680 ευρώ για σπίτι ανακαινισμένο, επιπλωμένο και με το σύνολο των οικοσκευών».

Συνεπώς, συμπεραίνει ο Θ. Μπάκας, το πρόβλημα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως φαινόμενο που εντοπίζεται μονάχα στις συνηθισμένες περιοχές, αλλά στο σύνολο των γειτονιών της Αθήνας, ακόμη και σε μέρη που «μπορεί να μην επέλεγαν εύκολα οι φοιτητές, λόγω των συνθηκών που επικρατούσαν».

Οι ραγδαίες αυξήσεις γίνονται πλήρως αντιληπτές αν ανατρέξουμε και πάλι σε όσα ίσχυαν τα παλιότερα έτη. «Συγκεκριμένα, στην πλατεία Βικτωρίας, το 2019, το σπίτι που κάνει τώρα 550 με 680 ευρώ, έκανε από 250 έως 320. Επομένως, πλέον μιλάμε για διπλασιασμό της ζητούμενης τιμής μίσθωσης».

«Το να βρω και να κρατήσω ένα σπίτι στην Αθήνα ήταν το παραπάνω άγχος για το οποίο κανείς δεν με προειδοποίησε»

Την κατάσταση που περιγράφει ο Θ. Μπάκας επιβεβαιώνει μέσα από την προσωπική της «Οδύσσεια» να βρει σπίτι και να το συντηρήσει, η Έλενα, 22 ετών, φοιτήτρια στο Ιστορικό - Αρχαιολογικό τμήμα της Φιλοσοφικής, η οποία ήρθε στην Αθήνα από μια μικρή επαρχιακή πόλη και δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να βρει σπίτι, για να καταλήξει τελικά σε ένα ισόγειο στην Κυψέλη.

«Ήταν ένα μεγάλο ταξίδι και δύσκολο», θα αναφέρει χαρακτηριστικά, για το οποίο όπως λέει δεν ήταν προετοιμασμένη, πιστεύοντας ότι οι μεγάλες δυσκολίες βρίσκονταν πίσω της πλέον, στην περίοδο των πανελλαδικών.

«Κανένας δεν με είχε προετοιμάσει όταν έφτασα στην Αθήνα το ότι θα είναι και ένα παραπάνω άγχος, ας πούμε, όχι μόνο το πώς να βρεις σπίτι, αλλά το πώς να διατηρήσεις κι ένα σπίτι. Πως θα πρέπει κάθε μέρα, να υπολογίζεις το πόσα λεφτά θα ξοδεύεις προκειμένου να σου βγει το ενοίκιο, να σου βγουν οι λογαριασμοί και να μπορείς να πας κι ένα σούπερ μάρκετ για να έχεις και κάτι να μαγειρέψεις ή να φας», περιγράφει και προσθέτει πως ακόμη κι οι απλές απολαύσεις περνούν υπό τη βασανιστική διαδικασία να υπολογίσει για το κάθε τι που θα ξοδέψει και το τελευταίο ευρώ. «Το πώς ακόμη, ας πούμε, θα σκέφτεσαι το 'αν θα βγω να πιω μια μπύρα με τους φίλους μου, αν θα πάρω κάτι όταν βγω έξω και τα λοιπά'. Αυτό. Μέρα με τη μέρα υπολογίζω τα έξοδα και ταυτόχρονα είμαι κάθε μέρα σε κάποια εφαρμογή που μπορεί να είναι για ζήτηση εργασίας προκειμένου να καταφέρω να βρω κάτι το οποίο θα βολεύει και τη σχολή, αλλά και θα μπορώ να βγάζω πέρα και τα προσωπικά μου έξοδα για να μην επιβαρύνω την οικογένειά μου».

«Ο μισθός και των δύο γονιών αντιστοιχεί σε έναν κανονικό»

Τα οικονομικά δεδομένα αφορούν τόσο τις δαπάνες, όσο και την αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών. «Ουσιαστικά, ο μισθός και των δύο γονιών είναι ένας κανονικός μισθός, αντιστοιχεί σε έναν κανονικό μισθό, οπότε και οι ίδιοι δυσκολεύονται στο να με βοηθήσουν να τα βγάλω πέρα», λέει η Έλενα, εξηγώντας τον επιτακτικό χαρακτήρα της προσπάθειας να βρίσκει εργασία. «Πλέον φαίνεται ως η μόνη λύση».

Κι όλη αυτή η συνθήκη έχει ταυτόχρονα και ψυχολογικές προεκτάσεις. «Είναι κάτι το οποίο σε τρώει κάθε στιγμή της ημέρας, για το πόσα θα ξοδέψεις, για το πόσα θα κρατήσεις στην άκρη, όπου ακόμη και το να πας κάπου, πέντε μέρες στο καλοκαίρι, φαντάζει πλέον αδύνατο, γιατί δεν σου μένει τίποτα στην άκρη».

Το όνειρο για σπουδές σε ένα Πανεπιστήμιο, με το οποίο μεγάλωσαν γενιές και γενιές, έχει εξελιχθεί για παιδιά όπως εκείνη σε μια απροσδόκητη περιπέτεια με αβέβαιη έκβαση. «Το να καταφέρει κάποιος να βρει σπίτι στο κέντρο της Αθήνας και να μην χρειάζεται να πληρώνει 500 και 600 ευρώ για 25 και 30 τετραγωνικά είναι σχεδόν ακατόρθωτο. Πόσο μάλλον, αν κάποιος θέλει να βρει και σπίτι κοντά στη σχολή του, όπου τα ενοίκια αυξάνονται ακόμη περισσότερο και πραγματικά μιλάμε για σπίτια τα οποία είναι οριακά τρύπες. Για έναν άνθρωπο, ο οποίος έρχεται από την επαρχία να σπουδάσει στην Αθήνα και δεν έχει στο μυαλό του αυτές τις οικονομικές δυσκολίες και το πρώτο πράγμα το οποίο σου έρχεται στο μυαλό, είναι το πώς θα ανταπεξέλθω σε μία πόλη που δεν ξέρω, όλα ξαφνικά βαραίνουν περισσότερο».

Και δεν πρόκειται για ένα παράπονο που εκφράζεται αβίαστα. Βάζοντας τα δεδομένα κάτω, η Έλενα σημειώνει πως «ο μισθός κυμαίνεται για έναν φοιτητή, που τις περισσότερες φορές, δεν εργάζεται και ως ασφαλισμένος, μάξιμουμ 900 ευρώ και όταν έχεις ένα ενοίκιο να πληρώσεις το οποίο είναι 600 ευρώ κι άλλα 100 για τους λογαριασμούς δεν σου μένει στην άκρη τίποτα».

Συνοψίζοντας την καθημερινότητα για έναν φοιτητή σήμερα, τονίζει ότι αυτή συγκροτείται από «σπουδές, δουλειά, καθόλου κοινωνική ζωή και ένα συνεχόμενο άγχος για το πως θα τα βγάλεις πέρα την επόμενη μέρα». Οπότε, κάπως έτσι, «όταν όλοι σου περιγράφουν ότι θα πας στο πανεπιστήμιο, θα είναι τα καλύτερά σου χρόνια, θα τα περάσεις φανταστικά, αυτό που ζεις καθημερινά, κάνει την εικόνα αυτή ξαφνικά να χάνεται από τα μάτια σου».